Katyń

„KATYŃ – OCALIĆ OD ZAPOMNIENIA”

Katyń to w świadomości Polaków nazwa – symbol kojarzący się z ludobójczą polityką władz sowieckich wobec narodu polskiego.

Dnia 5 marca 1940 roku na wniosek Ludowego komisarza Spraw Wewnętrznych Ławrientina Berii i z rozkazu Józefa Stalina podjęto decyzję o rozstrzelaniu przeszło 14 730 jeńców wojennych przebywających w Kozielsku, Ostaszkowie i Starobielsku. Na mocy tej decyzji zamordowano również około 7300 obywateli polskich przebywających w więzieniach NKWD.

Akcja masowych rozstrzeliwań Polaków trwała od kwietnia do połowy maja 1940 roku. Polaków mordowano w Miednoje, Charkowie i lesie katyńskim. Ciała pomordowanych żołnierzy wrzucano do olbrzymich dołów.

Dokonano egzekucji na około 21 473 Polaków.

„Tej nocy zgładzono wolność

W katyńskim lesie

Zdradzieckim strzałem w tył głowy

Pokwitowano Wrzesień”

W 1943 roku Niemcy ogłosiły całemu światu o odkryciu masowych grobów polskich oficerów pomordowanych przez Rosjan. Stalin ostro temu zaprzeczył a winę za mord zrzucił na Niemców.

Do zbrodni dołączyć trzeba jeszcze katyńskie kłamstwo. W powojennej Polsce o Katyniu i innych miejscach kaźni nie wolno był mówić. Prawdę o katyniu wyeliminowano z książek. Do dziś między rządami Polski i Rosji trwa spór o ocenę faktów. Władze Rosji starają się doprowadzić do przedawnienia sprawy. Kolejne rządy Polski upominają się o prawdę.

My wszyscy zadajemy sobie pytanie DLACZEGO? doszło do tak strasznej zbrodni. Na to pytanie dał odpowiedz Jan Paweł II. W kwietniu 1996 roku Ojciec Święty powiedział:

„Tragiczne wydarzenia, które miały miejsce wiosną 1940 roku w Katyniu, Charkowie i Miednoje są rozdziałem w martyrologium polskim, który nie może być zapomniany. Ta żywa pamięć powinna być zachowana jako przestroga dla przyszłych pokoleń.

Trzeba jednak mieć świadomość, że również ta śmierć, a raczej to wielkie żniwo śmierci jest jakoś wpisana w Boże plany i nabiera nowego znaczenia w perspektywie śmierci i zmartwychwstania Chrystusa. Nade wszystko staje się ona ofiarą, której owocem jest dobro. W wymiarze narodowym przybrało ono kształt wolności, w wymiarze ludzkim jest przykładem odwagi i wytrwania w wierności ideałom. W wymiarze chrześcijańskim staje się wezwaniem do PRZEBACZENIA”

Zbrodni, której dokonano nie da się cofnąć, nie zmienimy biegu wydarzeń. Pozostaje nam uczyć o tej straszliwej zbrodni młode pokolenie, Pamiętać o tym strasznym wydarzeniu. Dowiadywać się o przeszłości Polski i Polaków. Wzbudzać u młodzieży miłość do ojczyzny a zarazem uczyć ich przebaczania.

„I tylko pamięć została

Po tej katyńskiej nocy

Pamięć nie dała się zgładzić

Nie chciała ulec przemocy”

Dlatego też szkoła przystąpiła do projektu edukacyjnego Katyń – Ocalić od zapomnienia.

Program ten skierowany był do dzieci i młodzieży, nauczycieli, duszpasterzy, samorządów. Do tych wszystkich, którym bliska jest prawda płynąca z faktów historii.

Celem projektu było zachowanie pamięci o ofiarach tej straszliwej zbrodni. „Tam na nieludzkiej ziemi zabito wiarę, nadzieję i miłość – jednym strzałem w tył głowy”.

Uczniowie z wielkim zaangażowaniem przystąpili do realizacji projektu. Chętnie uczestniczyli w dodatkowych zajęciach historycznych, na których rozmawialiśmy o wydarzeniach II wojny światowej, o zbrodni dokonanej na polskich jeńcach. Wspólnie zbieraliśmy materiały i informację na temat oficera ku pamięci, którego mieliśmy zasadzić dęb. W tym celu nawiązałam współpracę z: Muzeum Wojska Polskiego a także z Archiwum Wojska Polskiego. Dzięki uprzejmości dyrekcji wyżej wymienionych instytucji zebraliśmy interesujące nas materiały i dokumenty.

Uczniowie bardzo licznie przystąpili także do konkursu historycznego pt: „Katyń – Golgota Wschodu”. Wykonali plakaty upamiętniające tamte tragiczne wydarzenia, sporządzili kilka ciekawych prezentacji multimedialnych na temat zbrodni katyńskiej. Prezentacje te zostały wykorzystane podczas uroczystej akademii. 4 maja 2009 roku przy Szkole Podstawowej nr 2 w Pstrągowej posadzono dąb ku pamięci gen. Tomasza Obertyńskiego

Obertyński Tomasz syn Aleksandra i Heleny  z Zamojskich urodził się  8 czerwca 1896 roku w Poczapińcach na Podolu. Był żołnierzem I Korpusu Wschodniego oraz IV Dywizji Strzelców generała Żeligowskiego. Służył w Wojsku Polskim od 1918 roku. Uczestniczył w  walkach o niepodległość w latach 1918-1921. Po wojnie pełnił służbę w 2 Dywizji Piechoty Legionów, 30 Dywizji Piechoty oraz w 83 Pułku Piechoty. Ukończył  Wyższą Szkołę Wojenną. Służył w 85 Pułku Piechoty i 57 Pułku Piechoty oraz w Sztabie Inspektora Armii gen. Stefana Dąb-Biernackiego. W Wojnie Obronnej 1939 roku był szefem sztabu Armii „Prusy”. Odznaczony Krzyżem Virtuti Militari 5-ej klasy, Krzyżem Niepodległości. Czterokrotnie odznaczony Krzyżem Walecznych, Złotym Krzyżem Zasługi oraz medalami 1918-1921 i 10 lecia.

W 1939 r. dostał się do sowieckiej niewoli. Więzień obozu  w Starobielsku. Wiosną 1940 roku został przewieziony do więzienia NKWD w Charkowie, gdzie został zamordowany.

Możliwość komentowania jest wyłączona.